Een vrije gazel- voor al uw vrijgezellenfeesten..

                                          




     



Een vrije “gazel

Het was dinsdag,
zo’n dag, dat het druilerige,
het grijze en het saaie,
het zonder zich af te vragen,
zomaar langs de ramen druppelen mag.

Met één been in de goot,
en één op de stoep,
liep de jongeheer Antilopen
het hoofd ontbloot,
zomaar, in de hondenpoep.

Hij brieste en hij tierde,
bars en luid ging hij te keer,
zwaaide vervaarlijk met zijn paraplu,
en riep:
“Dit was echt de laatste keer!”

“Zowaar ik Antilopen heet,
bewijst deze viezigheid,
dat ik mij nooit of te nimmer,
nog aan dat belachelijke lopen wijdt.
Het is over en uit,
ik zet geen stap meer voor of achteruit.”

Jaren stond hij daar,
zomer en herfst, in weer en wind,
met één been in de goot,
het hoofd ontbloot,
de heer Antilopen, was Anti-lopen,
zelfs al werd het nog een keer zijn dood.

Tot op een dag,
een nieuw geluid
de steeg betrad,
het leek een helder hoefgetrappel,
waardoor de heer even
zijn wrok en norsigheid vergat.

Hij draaide zich om,
en daar stond naast hem,
lichtvoetig als een libelle,
een prachtige en fonkelogige,
licht verwilderde
gazelle.

Ze wachtte niet op zijn norsigheid,
zijn tiraden, zijn weerbarstige strijd.
Ze pakte zijn hand
en zijn paraplu,
trok hem uit de goot,
en sprak met een opgeheven poot:
“Na u.”

De heer Antilopen was enigszins verbaasd,
en tegelijkertijd ook zeer gehaast,
sprong op en zocht naar zinnen,
om deze dame voor zich te winnen.


Het was niet nodig,
de liefde had het al gedaan,
en terwijl de laatste zonnestraal,
zich ruilde voor de maan,
dansten de heer Antilopen en de vrije gazelle,
de nacht in en uit de laan,
op naar avontuur en vrij bestaan.






Mijn kapper

Ochtendroze