2012 (NRC-Next 02-07)


Eens in de zoveel jaar bedenkt een groep medemensen dat het maar eens afgelopen moet zijn met onze soort. Noach, Jomanda, de millenniumbug-lobby: het einde der tijden hangt ons al eeuwen als een zwaard van Damocles boven het hoofd. Gelukkig gaan wij het ook nog meemaken. In 2012 is het weer zover. Volgens de kalender van de Maya’s vergaat de wereld en blijft niemand gespaard. Enige tijd geleden werd deze tot de verbeelding sprekende gedachte alweer in de kiem gesmoord door Duitse degelijkheid (de Berlijnse professor Andreas Fuls ontdekte een rekenfout in de berekeningen, we vergaan pas in 2208) Maar hoe erg zou het eigenlijk zijn als we over twee jaar finaal weggevaagd zouden worden?
We zijn gemakzuchtige dieren die snel wennen aan comfort en luxe. We kunnen niet meer zonder rekenmachines, verwarmingen, puntenslijpers, roltrappen, voorgesneden wokgroentes, vingerhoedjes, HEMA-fietslampjes, waterkokers, fietstrappers en paperclips.  Zo went het vooruitzicht van een lang leven ook. We leren jarenlang, zoeken een baan, planten ons voort en gaan dood. De ‘hardwerkende Nederlander’ zwoegt tachtig uur per week om een mooiere auto dan zijn buurman te kunnen kopen.
Het besef van ‘echt genieten’ treedt bij velen pas op als ze te horen krijgen te lijden aan een terminale ziekte. Diep weggestopte liefdes worden verklaard, we gaan fantastische wereldreizen maken en genieten van de heerlijkste diners. Bungeejumpen, slapen in een vijfentwintigsterrenhotel, jungletochten in het regenwoud en rijden met een arrenslee; het kan allemaal.
Daarom ben ik zo blij met 2012. Als de wereld echt vergaat over twee jaar kan ik nu gaan leven als een kamikazepiloot. Al mijn spaargeld inzetten op 15 rood in het casino, met vijfhonderd pakken vanillevla een zwembad vullen, de NASA bellen of ik een keer mee mag naar de ruimte en proberen een bank te overvallen. En laten we dan ook maar meteen winnen van Brazilië. Schulden, arrestaties of een ongunstige fiscale transactie; wat doet het ertoe? Over twee jaar ben ik er toch niet meer.
Wellicht heeft niet iedereen evenveel vertrouwen in het scenario van 2012. Menig lezer verorbert deze column als een licht verteerbaar stukje leesvoer bij een lauwe koffie in een zompige trein op weg naar een gebouw zonder ramen maar met carrière-mogelijkheden. We studeren, promoveren, investeren en optimaliseren; alles voor een zekere toekomst. Toch zou ik bij de laatste slok espresso nog willen afsluiten met een kleine gedachte. Laat af en toe de ratio varen en leef als op 31 december 2011. We kunnen wel wachten tot we tijdens onze laatste chemokuur met een glas champagne in de hand en een traan op ons gezicht inzien wat het leven waard is, maar dat is misschien een beetje zonde. 

Wie is die man die op zondag het vlees levert?

De taal van de waarheid (NRC-Next 01-07)