Door het oog van de naald



Kan jij ook heel goed een voetbal hoog houden als niemand kijkt? Gaan al jouw dartpeiltjes in de roos als je vrienden net bier bestellen? Het miskende talent schuilt in ons allemaal. Maar wat doe je in dat geval als lijsttrekker? Misschien is Jan-Peter voor zijn eigen spiegel een retorisch wonder en let Rutte in de supermarkt uiterst nauwkeurig op de kleintjes? Een politicus met plankenkoorts is als een sissend luciferstokje in de regen: een aflopende zaak. Maar is dat wel zo vanzelfsprekend? Kunnen we het land het beste laten regeren door de steracteurs van ‘soap’ Nederland?
Politiek is een ‘res publica’ oftewel ‘een zaak van het volk’. We willen niet dat er beslissingen genomen worden over onze hoofden heen, of liever, in achterkamertjes achter onze rug. Zeker in tijden van verkiezingen moeten volksvertegenwoordigers laten zien waar ze voor staan en wat ze willen bereiken. Geen ‘hardwerkende Nederlander’ gaat in zijn schaarse vrije uren vrijwillig de partijprogramma’s doorlezen. Toch? In flitsende debatten en vlotte one-liners moet de toekomst van ons land in hapklare brokken geproduceerd worden. Reclamemakers kunnen in één slogan vertellen waarom we moeten kiezen voor een bepaalde frisdrank. Maar willen we echt dat een complex vraagstuk als de zorg, onze economie of het onderwijs in een pakkende soundbite wordt opgelost? Als je het mij vraagt krijg je daar alleen maar meer dorst van. Ik stel voor dat de lijsttrekkers zich een tijdje terugtrekken en zich richten op de kern: het kloppende hart van Nederland.

De operatiekamer is de ultieme locatie voor opperste concentratie: het monotone geluid van pulserende polsfrequenties, de vaalblauwe pyjama's die elke schijn van seksualiteit wegnemen en de precieze orde waarmee elke handeling wordt voorbereid en uitgevoerd.
In tijden van Facebook Fetisjisme, Google Gekte en Twitter-Terreur is de steriele ruimte een waar Nirvana voor elke zenzoekende politiek leider. De verkiezingsstrijd is tot nog toe een Middeleeuws spektakel geweest. Als een terminale patiënt lag Nederland luid kermend op het dorpsplein. Uitzichtloos, in afwachting van de chirurgijn die zonder verdoving deze klus wel even zou klaren. Dit alles onder toeziend oog van een joelend, meedogenloos publiek en messcherpe media.
Waarom gunnen we onze lijsttrekkers niet een dagje in de oase van de ok? Ver weg van Wifi en grote waffels, populisten en praatjesmakers; een zuivere blik van politici in opperste concentratie. Voorafgaand aan het WK, mag Nederland eerst naar de OK. Immers: “Met de scalpel in de hand, kom je toch door het ganse land?”
Woensdag 9 juni 21u23. Nog een laatste maal worden alle gegevens gecontroleerd. “Naam van de patiënt?” “Nederland.” “Geboortedatum?” “22 juli 1581.” “Verrichting?” “Openhart operatie na invasief hartinfarct als gevolg van ischemische crisis.” “Behandelend chirurgen?” “Dr. Rutte, Dr. Cohen, Dr. Halsema, Dr. Pechtold, Dr. Balkenende, Dr Roemer en Dr. Wilders.”
Daar ligt het. Nederland onder narcose. Het gebied strekt zich uit van Schiermonnikoog tot Maastricht, een bijzettafeltje voor de Antillen. Op de achtergrond zoemt het monotone geluid van de hartbewaking. Vooralsnog is de situatie stabiel. Anesthesisten de Hond & Rottenberg houden alle vitale parameters nauwkeurig in de gaten.
De laatste CT-scan werd gemaakt door RTL4 en de NOS. De patiënt is veel te dik. Jaren van overdadige welvaart hebben de aderen doen dichtslibben. Dit heeft geleid tot slechte doorbloeding van de hersenen met dramatische gevolgen voor het onderwijs. Een langzame stroom in de grote aders die elk transport vertraagt. Een zuurstoftekort in lever en milt: vitale organen die belangrijk zijn voor veiligheid en zorg in het lichaam van Nederland.
Volgens dr Rutte is een fors aantal bypasses de oplossing. Wellicht zal er een been geamputeerd moeten worden maar dat is bijzaak. Roemer heeft al zijn hoop gevestigd op een Dotter-procedure, “een grote schoonmaak” zoals hij het noemt. Dr Balkenende heeft helaas tijdelijk de OK moeten verlaten wegens een intercollegiale kwestie tussen zijn co-assistent de Vries en een van de OK-assistentes.
Verdere beeldvorming toont verschillende tumoren verspreid over het hele lichaam. Er bestaat enige discussie tussen dr Wilders en dr Halsema over de aard van deze gezwellen. Volgens Wilders zijn ze zeer kwaadaardig en moeten ze zo snel mogelijk radicaal geëxcideerd worden. Dr Pechtold heeft hem er al meerdere malen op gewezen dat de patiënt dit weleens niet zou kunnen overleven, maar volgens Wilders was dat praat van een ‘knettergekke kwakzalver’. Halsema ziet meer heil in een curatieve benadering van deze goedaardige afwijkingen. In overleg met assistent Thieme wil ze trouwens ook opteren voor een pacemaker op zonne-energie.
Plots versnelt de ritmische toon van de hartslag. Het geluid wordt luider en onregelmatig. “Patiënt raakt in shock.”, meldt anesthesist de Hond. De radiologen van NOS en RTL die het eerste beeld willen verkrijgen worden ruw opzij geduwd. “Orde op zaken!”, roept Rutte gedecideerd. “Geef me de defilibrators!”, roept Cohen. “Iedereen telt mee!” “Nee, het moet anders!”, oppert Pechtold nog. Van achter het glas sputtert Balkenende: “Wacht even, Nederland kan zo op ons rekenen.” Halsema komt aanrennen met de ijzeren peddels en schreeuwt: “Klaar voor de toekomst.!”, Het mag allemaal niet baten. De hersenen hebben te lang zonder zuurstof verkeerd. Nederland is diep comateus.
Maar daar is de laatste redding: dr Verdonk. Als een bezetene gooit ze zich op de patiënt en begint hem met de hand te reanimeren. Rutte en Roemer proberen haar nog duidelijk te maken dat de patiënt inmiddels hersendood is en slechts als kasplant verder zal leven, maar dat is vergeefse moeite. Hijgend en puffend zet ze haar mond op de Afsluitdijk en blaast ze vol goede moed het land weer lucht in. “We moeten door, hersendood of niet, ik blijf trots! Het water staat ons aan de lippen!”
Het land ligt er inmiddels levenloos bij, de dokters zijn een paar meter verder luidkeels aan het bekvechten wie hiervoor zal moeten verschijnen bij de Medische Tuchtraad. Misschien was het toch niet zo’n goed idee om deze heethoofden te laten beslissen over de toekomst van ons land? Maar wie dan wel? Laat ze eerst de borst maar netjes dicht hechten. Dan houden we de boel tenminste een beetje bij elkaar…

Egel (NRC-Next 28-06)

Voedselmonoloog 1.1. Van Big tot Bifi