Het DDR: Deuntjes-Draaiorgel


Er zijn dagen dat ze ontelbaar zijn. Er is niet aan te ontkomen en nog minder aan te ontsnappen. Als verzurende brandnetels in een wegberm vinden de noten van deze haast misselijkmakende melodieën zich een weg naar mijn geheugen. Het zijn meestal geen hoogstaande symfonieën. Sterker nog, zichzelf repeterende reclamedeuntjes en eentonige eendagsvliegen uit de Top40 spannen de kroon in mijn hoofd. Wat ik ook doe; een rustgevende yogahouding, met sinaasappels jongleren of de stelling van Pythagoras bewijzen, het wijsje blijft hardnekkig als een draaiorgel oneindig herhalend doorspelen in mijn hoofd.
Er zijn dagen dat ze ontelbaar zijn. Als aanstormend arts en onzekere coassistent tracht ik vaker dan goed voor me is ontelbare feitjes in mijn hoofd te stampen. De flexura lienalis, de plexus brachiocephalicus en de twaalf hersenzenuwen die aftakken van het myelencephalon. Dagenlang sluiten wij, voorbestemd met de illusie bij te dragen aan de gezondheid van de mensheid, ons af van de buitenwereld om een duizelingwekkende hoeveelheid aan feiten in ons hoofd te stampen. Helaas, zelfs met wondermiddelen als groene thee, Griekse ezelsbruggetjes en gummibeertjes, lijkt mijn geheugen soms meer op een gatenkaas dan op dat van een gedegen arts.
Hart nekkig
Waarom zijn onze hersenen in staat om betrekkelijk eenvoudig honderden totaal nutteloze liedjesteksten en melodieën te onthouden en kunnen we ons boodschappenlijstje nauwelijks memoriseren? Waarom kan ik om drie uur ’s nachts zonder blikken of blozen meeblèren met Jeroen van der Boom en ben ik de volgende dag niet in staat de vier fases van het rouwproces volgens Kübler-Ross te reproduceren? Zou het niet een geweldig idee zijn om voortaan alle belangrijke kennis om te zetten in eenvoudige melodieën?
Een klein voorbeeld. Het afgelopen jaar zijn we door de Hartstichting gebombardeerd met de 6-minutencampagne. Volgens dit instituut  kunnen er vele levens gered worden als de Nederlandse burger weet wat hem te doen staat als hij op straat een bejaarde plots in elkaar ziet zakken. Helaas is het enige dat er na afloop van een EHBO-cursus bij de gemiddelde Nederlander blijft hangen, het behaalde citaat aan de slaapkamermuur. Zouden we deze belangrijke kennis dan niet kunnen integreren in een bekend liedje zodat onze hersenen in staat zullen zijn deze informatie op het cruciale moment moeiteloos te kunnen reproduceren?
Dan krijg je bijvoorbeeld: op de melodie van “Op een onbewoond eiland”
Bij een plotse hartstilstand
Bel je eerst toch 112
Ja dat is niet zo gek want
Die nemen hem dan mee
Dan leg je hem eerst op de grond
en blaast ‘m in de mond
Reanimeren is gezond

Drukt daarna 15 keer
Het hart op en neer
Ja, reanimeer

Na het reanimeren
Lees alle stappen goed
Veilig defilibreren
Dan komt het zeker goed
Red de muziek
Het klinkt wellicht ronduit ridicuul en muziekonterend maar de kans dat deze tekst langer bij u blijft dan de tekst uit het stoffige cursusboekje is aanzienlijk. Ik pleit daarom ook voor een musicalisering van onze kennis. Partijprogramma’s op hits van de Beatles, handleidingen voor ingewikkelde apparaten op Sesamstraat-deuntjes en hele geschiedeniscanons op de wijs van Jacques Brel en Jaap Fischer. Zou het niet geweldig zijn? Geen moeite meer met jaartallen en wiskundige definities, ze rollen zo van onze tong.
Critici zullen mij wellicht snel de mond snoeren en in het beste geval aanwijzen als een satanische verkrachter van de muziek. De kracht van de teksten die de emotionele lading van een plaat complementair versterkt, gaat genadeloos ten onder. Ik moet toegeven dat de geschiedenis van de Nederlandse VOC op Aretha Franklin’s “Respect” of de definitie van feminisme op 50 Cent’s “P.I.M.P”, wellicht ietwat tegenstrijdig zijn.
Om het in de woorden van een kleine wereldverbeteraar samen te vatten; muziek is emotie, universeel en oppermachtig. Het verbindt mensen, culturen en overstijgt conflicten. Het is de stem van de revolutie en van de liefde, van de harmonie en van de totale chaos. Helaas zijn er de laatste jaren ook heel veel gesjeesde managers die muziek vooral als een middel zien om heel veel geld te verdienen. En wie heeft er dan een bezwaar tegen om deze commerciële deuntjes te gebruiken voor een uiterst nuttig doel? Jongeren lezen niet meer maar ze worden praktisch geboren met een koptelefoon op het hoofd. Waarom deze koptelefoon dan niet gebruiken als luidspreker van kennis?
Toch..
Terug naar het draaiorgel in mijn hoofd. Slechte reclameslogans blijken het meest hardnekkig en volhardend op dit gebied. Er gaan dagen voorbij dat Praxis en Carglas als krioelende mestkevers op een verse koeienvlaai mijn prefrontale cortex domineren. Als ik dan voor een uiterst intimiderend stel chirurgen sta dat mij verwachtingsvol aankijkt nadat ze mij gevraagd hebben hoe deze ulcererende diabeteswond te behandelen, is “Wasmachines leven langer met Calgon” niet het eerste waar ik op zit te wachten. Waar blijft de Wikipedia sing along? Ik kijk ernaar uit…

Waarom wij niet emotioneel incontinent zijn – door @emmabruns

Disco's vs Die-Hards