De Disco-Idealist


Op skivakantie maar wel vegetariër?
Naar de H&M maar dan ook één organic cotton shirt?
Geen eigen auto maar ook geen spaarlampen?
Wel een voetbal van NIKE en ook lid van UNICEF?
Aangeslagen na het zien van “Our daily bread” maar toch ’s nachts na het uitgaan aan de shoarma?
In de kroeg uren praten over het onrecht in Guantanamo Bay maar verder niet echt iets ondernemen?
Altijd met de trein maar wel met de jeep naar Afrika?





Herkenbaar? Dit zijn slechts een fractie van de dilemma’s uit het leven van een disco-idealist.
Idealisme bestaat. Zonder twijfel zijn jullie enigszins begaan met het lot van dieren, Afrika of onze aarde, al is het maar uit puur eigenbelang.
Daadkracht bestaat ook. Dagelijks worden er talloze studiepunten gehaald, tientallen bedrijven opgericht en 1 of 2 wetten gemaakt.
De vraag is echter: Hoe belangrijk zijn de idealen in jouw leven?
Is het niet gewoon hip om af en toe een biologisch biefstukje in je Burton rugzak te stoppen? Ecologisch masochisme? Een geldoffer om de ingrijpendheid van de daadkracht te kunnen afkopen?
99% consumentisme en 1% idealisme, met die laatste zo groot mogelijk op je Facebookprofiel, hyves foto’s maar met zo min mogelijk invloed op je eigen leven.




In de Groene Amsterdammer van deze week staat een interessant gesprek met Rob Wijnberg en Adriaan van Dis genaamd: “Jonge cynici versus gevallen romantici.” Een interessante kloof als je het mij vraagt. Wijnberg stelt dat onze generatie in deze wereld met een overvloed aan levensbedreigende problemen als de opwarming van de aarde, de kredietcrisis, de voedselcrisis, pandemieën en terrorisme, zich cynisch en gedesillusioneerd heeft teruggetrokken met als enige wederwoord:
totale apathie en onverschilligheid.
Enkele quotes van Wijnberg:
“Op Lowlands gaan we net zo makkelijk even kijken naar een debat met Ruud Lubbers over honger in Afrika als een biertje drinken.” “
“De noodzaak en de onmiddellijke aanleiding ontbreken en de problemen zijn niet tastbaar.”




Maar de generatie vóór ons, die wèl op de Dam stond en wèl handtekeningen verzamelde, heeft dat onze wereld ten goede veranderd? Ze hebben ons opgezadeld met een kredietcrisis, een milieucrisis en een voedselcrisis. Zijn Obama en D66 onze nieuwe lichtpunten in de duisternis die een wederopstanding van de positieve energie vertegenwoordigen?




Als idealist en consument laat dit onderwerp me verre van koud. Dagelijks betoog ik de waarde van een avond happyChaos, een school in Burkina Faso en allerlei andere politiek correcte, grachtengordeliaanse, en zeker op dit moment ‘druppel op een gloeiende plaat’ veranderingen. Leven in schuldgevoel als kind van het kapitalisme en jezelf alle genot van de consumptiemaatschappij ontzeggen, is niet alleen een ware Tantaluskwelling, maar ook zinloos.

Column Marijke Helwegen

Als er 1 schaap over de dam is...