Disco's vs Die-Hards



Disco-idealist
“Hij leeft met idealen maar stelt zijn eigen leven niet ondergeschikt aan die idealen. De uitingen van zijn idealisme zijn niet zuiver een offer voor een betere wereld; ze leveren hem vaak ook iets op; winst, een netwerk of een groener image. “


DE DISCO’s en de DIEHARDS


Betoog voor het idealisme

We zijn te lui, te dik, te dom en te verwend. Ouders, filosofen en hoogleraren beweren dat onze samenleving ten onder gaat aan onze apathie. We zijn opgegroeid in weelde en de overvloed aan ellende die ons dagelijks overspoelt, is zo massaal dat elke emotie uitblijft. We bekommeren ons liever om de statistieken van ons twitterprofiel dan die van de millenniumdoelen.
Maar ergens leeft er nog hoop. We hebben een werkbare oplossing gevonden tussen de narcistische individualist en de zoekgeraakte dierenactivist: de disco-idealist.

We bekommeren ons om de situatie in Iran en kleuren daarom ons twitterprofiel groen. We vinden dat dieren ook een gelukkig leven zouden moeten hebben en kopen daarom biologisch vlees als het in de bonus is. We hebben na onze studie een jaar vrijwilligerswerk in India gedaan en onze vlucht afgekocht met boompjes die ergens aan de rand van de grens met België zijn geplant. Wat een zege, het idealisme bestaat nog.

Weerwoord van de criticus
Idealisten? Mensen als Gandhi, moeder Theresa of Nelson Mandela, dat zijn wellicht idealisten. Zij zijn bereid geweest hun hele leven in dienst te stellen van een hoger doel. Zij waren bereid offers te leveren voor hun ideaal. De invloed van idealisten bij Greenpeace, demonstranten op de Dam of politici is al twijfelachtig; de wereld wordt toch beheerst door olie, wapens en sex.
De disco-idealist? De hypocrisie van omroep Llink, schooltjesbouwers in Afrika en leden van de postcodeloterij is groter dan het aantal spiegeltjes op de gemiddelde discobal. En jullie ego is zo groot dat al die spiegeltjes het niet eens kunnen terugkaatsen.

Betoog voor het individualisme van idealisme.

De idealist
Het idealisme is veranderd. We stellen ons leven niet langer als calvinistische asceten ondergeschikt aan een groter goed. Files van vrachtwagens met zakken maïs voor de grens van Ethiopië zijn volgens ons niet langer de oplossing. Microkrediet en marqtwerking (met een Q) zijn haalbaar en getuigen van intelligent idealisme.
En dat we daar zelf dan beter van worden? Waarom zouden we niet het nuttige met het aangename combineren? We gaan toch niet depressief en neerslachtig bij onze goede daden neerzitten?

Betoog voor duurzaam disco-idealisme

Weerwoord van de criticus
De imagematige idealist. Maatschappelijk verantwoord ondernemen voor het individu. Honger is handel en de grachtengordel wentelt haar VOC-mentaliteit in een barmhartig jasje. Nou, dat is wel een schouderklopje waard.
Toch blijft de bijdrage verwaarloosbaar klein; het idealisme zo groot mogelijk op je Facebookprofiel maar met zo weinig mogelijk invloed op ons comfortabele leventje. 1%Club, letterlijker kan het toch niet? Als we 1 euro hadden gegeven aan de banken om de kredietcrisis op te lossen, zaten we nu diep in de penarie. Ons disco-idealisme is zo verwaarloosbaar klein, het zal nooit tot verandering leiden. Ook al nemen we allemaal één spaarlamp in ons illegaal gebouwde schuurtje, geen ijsbeer die daar wat van merkt.

De disco-idealist

Als we nu 10 minuten een documentaire over de bio-industrie gaan kijken, bestaat de kans dat u morgen voor één dag rigoureus veganist wordt.
De kans dat u dat over twee maanden nog bent, is minimaal.
Duurzaam diehard idealisme is een kunst, een vorm van discipline. En als u één blik werpt op de gemiddelde sportschool op 2 januari, is de hoeveelheid discipline van de gemiddelde Nederlander niet te overschatten.
Daarom is het disco-idealisme haalbaar en realistisch. De bijdrage is kleiner maar we houden het veel langer vol. De kans dat we over twintig jaar nog steeds bomen planten, is groter dan dat we nooit meer het vliegtuig nemen.
Wanneer doen we genoeg? Wat doen we en wie wordt er beter van? Kopen we ons geweten af en houden we een vicieuze cirkel in stand?
Zijn we een generatie van achteloze bankzitters waarvan de elite graag haar eigen geweten oppoetst door het groen te kleuren? Vergeet het, bedenk dit.
Als je op vierjarige leeftijd in de zandbak zit, zijn alle dromen mogelijk. Niemand zegt dat het misschien niet zo fiscaal aantrekkelijk is om later treinmachinist of leeuwentemmer te worden.
Zandkastelen worden helaas te vaak luchtkastelen.

Laten we niet vergeten dat Gandhi, moeder Theresa en Mandela waarschijnlijk ook ooit in de zandbak hebben gezeten. De wereld is namelijk niet gebouwd door destructieve cynici.
Hij wordt gebouwd door ons, Die-hard of Disco.

(uitgesproken op www.overvloed.eu 19 september Stadsschouwburg Amsterdam)

Het DDR: Deuntjes-Draaiorgel

Column Marijke Helwegen